kallaj

 

به سایت کلج خوش آمدید

با شخصیت های سیاسی جهان آشنا شویم

آنگ سان سوکی، رهبر اپوزیسیون برمه

این روزها درپشت پنجره ای محصور شده از میله های آهنی در خانه ای قدیمی در رانگون پایتخت برمه زنی 53 ساله ایستاده و رو به دریاچه اینیا خیره شده است

او ده سال پیش در چنین روزهائی اعلام جنگ با رژیم دیکتاتورنظامی کشورش کرد. نظامیانی که از سال 1962 با وحشی گری و بیرحمی بر مردم برمه حکومت می رانند، و حاضر به هیچگونه تغییری در نظام نیستند

حتی بردن نام این زن 53 ساله در کشورهای جنوب شرقی آسیا خطرناک است. مردم از آوردن نام او بر زبان وحشت دارند، وحشتی از خشم نظامیان کشور برمه. آنها میترسند از اینکه مأمورین و جاسوسان هنگام بردن نام این زن صدای آنها را شنیده و سرنوشت آنها به زندان و شکنجه منتهی گردد. بنابراین هرزمان که از او یاد میکنند، وی را با عنوان خانم نام میبرند

در سال 1988 بود که دختر رهبر آزادیبخش برمه، آنگ سان سوکی بعد از سالهااقامت در خارج از کشور به میهن خویش بازگشت. او سالها در انگلیس و با شوهری انگلیسی بعنوان زنی خانه دار زندگی میکرد. آنک سان دارای دو فرزند پسر میباشد که هر دوی آنها بزرگسال هستند

در سال 1988 بود که آنگ سان سوکی احساس کرد که اکنون وطنش به او نیاز دارد و آنوقت به رانگون رفته و به جبهه دموکراتیک دانشجوئی برمه پیوست

در هشتم اوت 1988 ژنرالهای برمه رویای دموکراسی خواهی مردم را با قدرت نظامی درهم کوبیدند و به حریم پاک آزادی یورش وحشیانه برده، صدها تن را کشته، هزاران هزار زندانی شده و ده ها هزار نفر مجبور به مهاجرت و زندگی در تبعید گردیدند

اما آنگ سان سوکی هیج وحشتی از آن اوضاع به دل خود راه نداد. او مبارزه خود با دیکتاتور نظامی را ادامه داد و رژیم او را به شش سال حبس خانگی در خانه قدیمی پدری اش واقع در خیابان دانشگاه محکوم کرد. بعد از آن، رژیم خوشحال بود که توانسته همه صداها را خفه و رهبر مردم را وادار به سکوت کند و بنابراین در سال 1990 ادا و شکلک دموکراسی درآورده و اعلام اجراء انتخابات را کرد که با شکست کامل نظامیان مواجه شد ومردم آراء خود را به نفع حزب آنگ سان سوکی به صندوقهای انتخابات ریخته و ژنرالها را ناامید و عصبی کردند. بنابراین رژیم انتخابات را فسخ و دامنه دیکتاتوری و فشار بر مردم را وسعت داد. حزب آنگ سان سوکی نمایندگان انتخاب شده آن وقت را نمایندگان اصلی و واقعی مردم و آن را مجلس مردمی کشور میدانند

سارمان عفو بین الملل اعلام کرده که تعداد 1250 زندانی سیاسی که بعضی از آنها بالای هشتاد سال سن دارند در زندانهای برمه وجود دارد و اغلب آنها تحت شکنجه های وحشیانه قرار میگیرند.

هرچند که مدت محکومیت حبس خانگی آونگ سان سوکی چند سال است که به پایان رسیده ولی رژیم همچنان وی را درخانه اش محبوس کرده و او را تحت نظر داشته و خیابان دانشگاه را مسدود کرده است.

آونگ سان سوکی در سال 1991 موفق به دریافت جایزه بین المللی صلح نوبل گردید و نظامیان را آشفته، و مردم را مسرور گرداند. این جایزه پاداشی بر اراده مصمم و آهنین آونگ سان سوکی و شاهدی بر ارج گذاشتن بر زنی که حاضر است بی حد و مرز خود را فدای امیال پاک خود که همانا برقراری دموکراسی در کشور میباشد بود.

از آن زمان بود که رژیم از وی بعنوان نوکر قدرتهای خارجی در رسانه های خود نام برد. از آن روز بلندگوهای تبلیغاتی رژیم سعی میکنند که از آونگ سان سوکی بعنوان خائن بوطن و مسئول تمامی مشکلات و نابسامانیهای کشور نام برند. ولی مردم فریب این تبلیغات سوء را نمیخورند و او را تنها امید خود می پندارند.

کشورهای غربی تاکنون فشارهای مختلف سیاسی و اقتصادیبر رژیم وارد کرده اند تا شاید آنها را مجبور به مذاکره با آونگ سان سوکی کنند ولی رژیم هرگز زیر بار نرفته است. ولی در طی سال جاری کنترل های مراقبتی را از محبس سوکی به مقدار کمی کاهش داده و اجازه داده است که به تعداد معدود و کنترل شده سوکی بتواند دوستان خود را به ملاقات پذیرفته، ولی حق ندارد در هیچ مجمع حزبی شرکت کند.

در ماه جولای سال جاری آونگ سان سوکی سه بار خواسته پایتخت را ترک کرده و به شهرهای دیگر مسافرت کند اما در هرسه بار با مخالفت ومانع ایجاد کردن حاکمان مواجه شده است.

اخیرا رژیم اعلام کرد که اعضاء حزب آونگ سان سوکی باید روزی دوبار خودشان را به مامورین انتظامی رژیم درهرنقطه که باشند معرفی نمایند. سان سوکی از یاران حزبی خواست که هیچکس زیر بار این خواسته ژنرالها نروند و از نمایندگان برنده انتخابات سال 1990 دعوت کرد که همه در محلی گرد آمده و تشکیل مجلس مردمی را اعلام نمایند و خود وی نیز با اتومبیل خود عازم همان محل شد که مامورین راه را بر وی سد کرده و او بعنوان اعتراض در همانجا در بین راه مانده و گفت که به خانه برنمیگردد و این کار مدت شش روز طول کشید تا اینکه مامورین رژیم با اتکاء به زور او را در داخل اتومبیل کرده وبه خانه اش برگرداندند.

از آن پس مراقبت های امنیتی از سان سوکی شدیدتر شده، تعداد هشتاد تن از اعضاء اپوزیسیون دستگیر شده اند که اکثر آنها از همان نمایندگان مجلس مردمی منتخب مردم در سال 1990 میباشند. در مجموع 42 تن از اعضاء مجلس مردمی اکنون در زندان هستند. از سال 1990 تا کنون تعداد بیست تن از آنها توسط رژیم کشته شده و بقیه در دهات مختلف کشور در تبعید بسر برده و ارتباط آنها با سایرین کاملا قطع میباشد.

اوضاع کشور هر روز وخیم تر میشود. حاکمان نظامی گوششان به هیچ سخنی بدهکار نیست. کشور برمه محلی برای تولید هروئین و قاچاق آن شده و جوانان کشور از بهره دانش نصیبی ندارند زیرا امکان رشد دانش را با اقداماتی از قبیل بستن مدارس توسط رژیم از دست داده اند.

درحالیکه آونگ سان سوکی در اتومبیل خود به بست نشسته بود، وزیر امور خارجه امریکا اعلام کرد که نظامیان برمه باید تسلیم شوند و اوضاع را خیلی آشفته تر نکنند. وی ضمن آشفته خواندن اوضاع برمه گفت که خطر بزرگی برای اضمحلال اجتماعی در برمه وجود دارد که عواقب خطرناکی برای تمام آسیای جنوبی خواهد داشت. حاکمان نظامی برمه ضمن رد اظهارات وزیر اموز خارجه امریکا، اعلام کردند که اتهامات، ادعاها و قضاوتهای وی امری طبیعی و روشن است و امریکا ابرقدرتی است که همیشه دنبال یک مجرمی دیگر میگردد و خود هم قاضی و هم هیئت منصفه و نیز و درعین حال نقش جلاد را بازی میکند تا حکم را اجراء کند، حکمی که خود ساخته و خود قاضی و وکیل مدافع آن بوده، و نیز برای بحق جلوه دادن فعالیت های مشکوک خود امریکا

کشور برمه از سال 1612 میلادی تحت نفوذ کمپانی هند شرقی قرار گرفت و از سال 1885 میلادی جزء مستملکات هندوانگلیس درآمد. از روز اول آوریل 1937 این کشور از هندوستان جدا شده و حکومت خودمختار تشکیل داد و جزء ممالک مشترک المنافع بریتانیا قرار گرفت، و سرانجام در روز 4 ژوئن 1938 به استقلال کامل نائل آمد، و از عضویت ممالک مشترک المنافع هم کناره گیری کرد. در نوزدهم آوریل 1948 برمه بعنوان پنجاه و هشتمین کشور به عضویت سازمان ملل متحد درآمد.

برمه دارای منابع معدنی همچون نفت، قلع، نقره، و یاقوت بوده، و از محصولات کشاورزی چون برنج، پنبه، ذرت، تنباکو، زعفران و نیشکر برخوردار میباشد. بعلت وجود مراتع، پرورش گاو و گوسفند در این کشور رواج داشته، و دارای صنایعی از قبیل صنایع استخراجی، سیگارسازی، قند و شکرسازی، صنایع غذائی، صنایع بومی، هیدروالکتریک و صنایع فلزی میباشد.

مردم برمه دارای دین بودائی و برهمائی و نیز اقلیت مسلمان سنی مذهب هستند.

از جمله صادرات کشور میتوان از پنبه، برنج، تنباکو، صنایع بومی، قلع، و به مقدار کمی نفت نام برد.

مواد غذائی، وسائط نقلیه، ماشین های ساخته شده، دارو، مواد شیمیائی، و پارچه نیز مهمترین واردات کشور را تشکیل میدهند.

برمه دارای مساحت تقریبی 680 هزار کیلومترمربع بوده و کشورهای چین، لائوس، تایلند، بنگلادش و هندوستان همسایگان آن میباشند.

برمه دارای آب و هوائی گرم و مرطوب با بارانهای زیاد است که سبب ایجاد جنگل های انبوه در آن کشور شده است. این کشور دارای جزایر متعددی بوده و شمالی ترین ممالک آسیای جنوب شرقی است. مردم آن دارای نژاد زرد بوده، و پایتخت کشور، رانگون در جنوب برمه قرار دارد.

قبل از اینکه جریانات اخیر در برمه روی دهد خبرنگاری امریکائیبه برمه رفته و با اونگ سان سوکی مصاحبه ای داشت. خبرنگار در پایان مصاحبه خود به سان سوکی گفت که مدت ده سال از مبارزه شما برعلیه نظامیان میگذرد و هیچ اتفاقی نیفتاده و آنها همچنان در قدرت میباشند، در این مورد چه میگوئید؟

آونگ سان سوکی با لبخندی غمناک اینچنین پاسخ داد:

مبارزه مردم برمه برای رسیدن به دموکراسی در واقع طولانی نشده، ده سال زمان بسیار کوتاهی در یک مبارزه است. اگر ما این مدت را با سایر مبارزات آزایخواهانه در سایر ممالک جهان مقایسه کنیم میفهمیم که واقعا ده سال خیلی کوتاه است

 صالح موسوی / منتشر شده در ماهنامه خانواده، چاپ نروژ، شهریور 1377

-------------------------------------