تقارن اعیاد مذهبی سه دین ابراهیمی

این ماه، ماه باعظمتی در تاریخ مذهب میباشد. ماه عزیزی برای کلیه پیروان ادیان یهودیت، مسیحیت و اسلام

این ماه، ماه عید است، عید مذهبی برای پیروان سه دین ابراهیمی. ماه عید پاک و عید قربان. عید پاک هم درمیان یهودیان و هم درمیان مسیحیان جشن گرفته میشود. روز عید پاک نزد یهودیان جشن یادبود محسوب شده که به یادبود هجرت حضرت موسی و قومش از مصر به سرزمین فلسطین است. درمیان مسیحیان این ایام هم ایام غم و هم ایام شادی است. غم از آن جهت که حضرت عیسی به صلیب کشیده شده و ایام شادی از آن جهت که عیسی به باور پیروانش از آرامگاه خود برخاسته و به آسمان پرواز کرده و در واقع قیامت مسیحایی برپا میگردد و عیسی با خالقش یکی میشود و در پیکر عیسی با روح خدایی به زمین باز میگردد و همواره زنده است

و اما این ماه، ماه ابراهیم بت شکن نیز میباشد. ایام حج و عید قربان. ایام ابراهیم و اسماعیل و فرزندشان حضرت محمد. ابراهیم خلیل خدا، منادی توحید که به حق پدر این سه دین و پیامبران آن لقب گرفته است. بنیانگذار بت شکنی و قهرمان ضدیت با شرک ورزی و است. وقتی که ابراهیم بانگ توحید سرداد، تمامی مشرکان که بر کرسی زر و زور و تزویر تکیه زده و بر مردم حکم میراندند، رودرروی او ایستادند و با تمام توان برای خاموش کردن ندای رهایی بخش او کوشیدند. زیرا او در مسیر بت شکنی، به خدایان و ارزشهای مجازی و کاذب آنان توهین کرده بود. ابراهیم در پی محاکمه های فرمایشی راهی آتش میشود تا شعله ور گردد و بسوزد. اما با قدوم ابراهیم آتش به گلستانی فرحبخش بدل میشود. پس ابراهیم پیامبر، آواره کوه و دشت میشود. بعد از آن ابراهیم پس از آزمایشات خالص کننده بسیار، سرانجام از طرف خالق خویش شایسته پیشوایی و امامت و رهبری میگردد. از مهمترین این آزمایشها آمادگی برای قربانی کردن فرزند محبوب خو.یش است که پدر و پسر هر دو از این آزمایش سربلند بیرون می آیند

از جمله اعمال مهم در این ایام، عمل حج است که مقارن با این روزها میباشد. در مراسم حج در سراسر مسیر که بسوی توحید و یگانگی میرود همه بر گرد خانه خدا طواف میکنند، طواف در میان کعبه و سعی میان صفا و مروه تلاشی است در پی آب، این سمبل حیات و مظهر رستگاری از دام مرگ و تباهی است. لباس سفید پوشیدن نشانه یکی شدن و یکرنگ شدن و امتیازهای مادی را زیرپا گذاشتن است. سنگ زدن به شیطان نشانه دوری گزیدن از تمامی مظاهر شیطانی و آلودگیهای ذهنی و فکری و کرداری و رفتاری است. نقطه اوج و فراز اصلی، قربانی است. قربانی کردن تمام ارزشهای مادی در برابر پروردگار، در برابر تمامی ارزشهای معنوی و کمال انسانی است. خود را رهاکردن و فراموش کردن و معبود و کمال انسانی را در محور قرار دادن. و بدین ترتیب مسیری که با ترنم آرام طواف آغاز شده بود، با خروش قربانی پایان میپذیرد. اما مضممون و جوهری که در سراسر صحنه ها ثابت بود. این است که لک لبیک یا الله... به تو لبیک میگوییم ای خدا....

این ایام بر تمام پیروان هر سه دین مبارک و فرخنده و خجسته باد

. .

صالح موسوی

منتشر شده در ماهنامه خانواده، چاپ نروژ، آوریل 1998