پروسه صلح بین فلسطین و اسرائیل

پروسه صلح بین فلسطین و اسرائیل در مسیر ایجاد یک سیستم تبعیضی برای فلسطینی ها در منطقه خودمختاری پیش میرود. این نتیجه گیری چندین کارشناس خاورمیانه بعد از گذشت پنج سال از معاهده صلح اسلو میباشد. پنج سال پیش خیلی ها امید به این داشتند که معاهده اسلو اولین قدم بسوی همزیستی مسالمت آمیز بین فلسطینی ها و اسرائیلی ها خواهد بود. حالا همه آنها امیدشان یا کم سو شده و یا بکلی رنگ باخته است

ایجاد واحدهای مسکونی یهودی نشین در مناطق فلسطینی ها، بستن مرزهای پیرامون نوار غزه و صحرای غربی بر روی فلسطینیان، وجود پست های کنترل اسرائیلی در خارج منطقه خود مختاری و نهایتأ توسعه مرزهای شهر بیت المقدس و تحت کنترل کامل درآوردن شهر از طرف اسرائیلی ها، همه و همه اینها دلایلی هستند که انسان دلبسته و امیدوار به صلح در خاورمیانه را دچار تزلزل میکند

پیش بینی میشد که بیت المقدس بین دو دولت تقسیم شود، ولی دولت اسرائیل هیچ حقی برای فلسطینی ها قائل نمیشود، و این سیاست تبعیضی دلیلی بر ایجاد نومیدی و یأس و عدم اطمینان به پروسه صلح میشود

از نقطه نظر اسرائیلی ها هدف پروسه صلح، نه همزیستی با فلسطینی ها، بلکه جدائی باآنها است. این هدف نه تنها، هدف دولت فعلی که اشکال تراشی در پروسه صلح میکند، بلکه حتی هدف دولت قبلی که معاهده صلح را امضاء کرده نیز میباشد. دو دولت قبل و فعلی، هر دو هدف مشترکی دارند با تاکتیک های متفاوت. فی الواقع هدف اصلی آنها استقلال و اختیار کامل اسرائیل، در سرزمین های اشغالی میباشد. دولت قبلی حاضر بود که فلسطین تا حد یک دولت پیش برود اما، به این شرط که چنین دولتی فقط به یک استقلال محدود مثلا در زمینه سیاست امنیتی و دفاعی نائل شود، و حق این را نداشته باشد که فلسطینیهای آواره را بخاک فلسطین برگرداند. بحث اسرائیل در مورد تشکیل دولت مستقل فلسطین، سخن از حق فلسطینی ها به داشتن دولتی مستقل نبوده، بلکه حاکی از این است که تا چه اندازه بطور عملی ممکن است تا اسرائیل بتواند آزادی عمل آنها را محدود کند. تمایل دولت قبل به استقلال فلسطین بعبارت دیگر، نه به رسمیت شناختن پرنسیپ حقوق ملی و سیاسی فلسطینیان، بلکه سیاستی است که به آنان خودمختاری محدود داده، و تا میتواند کنترل آنها را در دست داشته باشد. این مطلب نشان دهنده آن است که اسرائیل خواستار همزیستی با فلسطینیان نبوده، و بنابراین همواره دولتمردان اسرائیل در اندیشه جامه عمل پوشاندن به خواسته های خود بدون توجه و احترام به خواسته ها و حقوق طرف مقابل میباشند

مرحله دوم معاهده صلح اسلو مبنی بر آن است که اسرائیل نیروهای خود را از صحرای غربی بیرون کشد، ولی بعد از بقدرت رسیدن نتانیاهو، این عمل متوقف شده و بر اثر این کار مناطق فلسطینی از همدیگر ایزوله شده و توسط پست های کنترل اسرائیلی محصور گشته اند. بنابراین آزادی تردد فلسطینی ها در خاک خویش اکنون بسی محدودتر از زمان قبل از انعقاد قرارداد صلح میباشد

یکی از انتظارات طرفین معاهده صلح، رشد اقتصادی بوده، اسرائیل موفق شد به این هدف خود رسیده و میوه های صلح را بچیند. بعد از عادی شدن روابط با کشورهای همسایه، صادرات اسرائیل به دنیای عرب در سال 1996 به شش میلیارد دلار رسیده، درمقابل فلسطینی ها نه تنها به چیزی نرسیده اند، بلکه سطح زندگی مردم به درجه پائین تری هم تنزل کرده است. تقریبا نصف جمعیت فلسطینی نوارغزه و صحرای غربی فاقد کار میباشند. اوضاع نابسامان و ورشکسته اقتصادی طبیعتا منجر به ناآرامیهای سیاسی در هر جامعه ای میگردد، و فلسطینی ها هم از این قاعده مستثنی نبوده و بنابراین ناآرامیها بر فلسطین سایه گستر است. اینکه این اوضاع آشفته، و نیز کارشکنی های دولت اسرائیل در تعهد پیمان خود به کجا خواهد انجامید باید منتظر شد و دید

آیا اسرائیل مایل است که فلسطینی ها را بعنوان همطراز خود نگاه کند یا اینکه همچنان با تکیه بر قدرت نظامی، سیاسی و اقتصادی خود می خواهد طرف مقابل را هرچه ضعیف تر سازد......؟؟؟؟؟

منتشر شده در ماهنامه خانواده، چاپ نروژ، مرداد 1377

نوشته های من